Het dekbed van ons lichaam voelt als een wolk van geluk
Dit gevoel is nieuw en angstaanjagend
Onvoorspelbaar, intens en breekbaar, warm en intiem.
Ik zie je ogen in het morgenlicht

Is het te vroeg om jou te vragen wat je voor me voelt,
Ben eigenlijk te bang om wat je zeggen zal
Is het te laat om te negeren, wat ik voor je voel.
Ik weet dat je zult gaan voor de avond valt

Je lokken liggen stralend, verward en verspreid over het kussen
Als een zonnestraal
En als ik je dan aanraak, mijn vingers door je haar.
Blijft dit dan zo, blijf je dan bij mij?

Is het te vroeg om jou te vragen wat je voor me voelt?
Ben eigenlijk te bang om wat je zeggen zal
Is het te laat om te negeren wat ik voor je voel?
Ik weet dat je zult gaan voor de avond valt

Dit geluk maakt me bang, bang dat het verdwijnen zal.
De avond is nog veel te ver.
Blijf je hier wel bij me, ben ik wel genoeg?
Kan ik het vragen of is het veel te vroeg

Is het te vroeg om jou te vragen wat je voor me voelt?
Ben eigenlijk te bang om wat je zeggen zal
Is het te laat om te negeren wat ik voor je voel?
Ik weet dat je zult gaan voor de avond valt

Je glimlach laat me stralen, mijn hart wordt weer warm.
Maar je ogen zeggen me genoeg…